شـادم از اینکـه گـویم ارباب من حسین است

وقـت نمـاز عشـقـم ، محراب من حسین است

با  اینکه  بـد  غلامم  ،  چون  او  بود  امامم

بی تاب او منم من ، بی تـاب من حسین است

در  بـیـن  مـیـهـمـانـی  ،  هـنگـام  مـیـزبـانـی

در شـادی و عـزاهـا  ،  آداب من حسین است

باغ  و  بهار  و  ابرم  ،  اوج  قرار  و  صبرم

در شـام تـار  قبرم  ،  مهـتـاب من حسین است

در  خـانه ی  مـماتـم  ،  آیـنـد  چـون  نکـیـریـن

پرسند  اگر  ز  دینـم ، جواب  من  حسین  است

ذکـری  به  غیر  ارباب  بـر  لـب  نیاورم  هـیـچ

پرسند  اگر  ز  قرآن ، قرآن  من  حسین  است

خیزم  اگـر  بـه  مـحـشـر  ،  نـزد  خـدای  اکـبـر

در  حـال  استغاثه  ، خـطـابِ  من  حسین  است

هـر  کـس  دری  بـه  جنّت  ،  دارد  برای  رفتن

باب الحسین اگر هست پس باب من حسین است

جانِ  کلام  و  حرفم  ،  شه  بی  زیاد  و  بی  کم

شــادم از ایـنـکـه گـویـم اربـاب من حسین است