دانشگاه استنفورد

رییس با اوقات تلخی آهی کشید و از دل رضایت نداشت

 

 که با آنها ملاقات کند. به علاوه از اینکه اشخاصی با

 

لباس کتان و راه راه وکت وشلواری دست دوز و کهنه

 

وارد دفترش شده، خوشش نمی آمد.

 

خانم به او گفت: «ما پسری داشتیم که یک سال در

 

 هاروارد درس خواند. وی اینجا راضی بود. اما حدود یک

 

سال پیش در حادثه ای کشته شد. شوهرم و من

 

 دوست داریم بنایی به یادبود او در دانشگاه بنا کنیم.»

 

رییس با غیظ گفت :« خانم محترم ما نمی توانیم برای

 

 هرکسی که به هاروارد می آید و می میرد، بنایی برپا

 

 کنیم....»

 

خانم به سرعت توضیح داد: «آه... نه....  نمی خواهیم

 

 مجسمه بسازیم. فکر کردیم بهتر باشد ساختمانی به

 

 هاروارد بدهیم.»

 

رییس لباس کتان راه راه و کت و شلوار دست دوز و کهنه

 

 آن دو را برانداز کرد و گفت: «یک ساختمان! می دانید

 

 هزینه ی یک ساختمان چقدر است؟ ارزش ساختمان

 

 های موجود در هاروارد هفت و نیم میلیون دلار است.»

 

خانم یک لحظه سکوت کرد. رییس خشنود بود. شاید

 

 حالا می توانست از شرشان خلاص شود. زن رو به

 

شوهرش کرد و آرام گفت: «آیا هزینه راه اندازی دانشگاه

 

 همین قدر است؟ پس چرا خودمان دانشگاه راه

 

 نیندازیم؟»

 

شوهرش سر تکان داد. رییس سردرگم بود. آقا و خانمِ

 

 "لیلاند استنفورد" بلند شدند و راهی کالیفرنیا شدند،

 

 یعنی جایی که دانشگاهی ساختند که تا ابد نام آنها را

 

برخود دارد;

دانشگاه استنفورد از بزرگترین دانشگاههای جهان،

 

 یادبود پسری که هاروارد به او اهمیت نداد.